ლევჩენკოების ოჯახის პროექტი Bolshaya Gruzinskaya-ზე, 76, სადაც ქართული სამზარეულო თანამედროვე თბილისის პრიზმაშია გადააზრებული, ანტიკვარული ავეჯით, შეშის ღუმელითა და საავტორო ბარით.

Nene-ში შესვლა და მაშინვე გაგება, რომ აქ ყოველი კუთხე ჰქონდათ გააზრებული. ზედა დარბაზი თბილი, ოდნავ გაცვეთილი რიტმით ცხოვრობს: ბუნებრივი ქვა, ღია სახარაჩოები, გერმანული ინდუსტრიული სანათები, ბუღალტერულ ბაზრებზე მოპოვებული სავარძლები და მაგიდები, თბილისური კერამიკა თაროებზე. კედლები, სარკეები და ფანჯრები დაფარულია რომა Peeks-ის (Roma Peeks) მოხატულობით — მხატვრის, რომლის ნამუშევრებიც ტრეტიაკოვის გალერეის კოლექციაშიც გვხვდება. ქვედა სართული სხვა მასალაზეა აგებული: ნეონი, ლითონი, კლუბის განცდა, სადაც ღამე ჯერ არ დაწყებულა. ინტერიერს ამუშავებდა ბიურო Mast BURO, Peeks-თან ერთად, და შედეგად მიღებულია სივრცე, რომელიც თბილისს ციტირებს არა ბარათებით, არამედ განწყობით.

ჩვენი სარესტორნო გიდის გუნდის აზრით, დარბაზის ცენტრში შეშის ღუმელი არა დეკორაციად, არამედ მთავარ პერსონაჟად მუშაობს: მას გრძნობ და ხედავ ნებისმიერი ადგილიდან.

კონცეფციის უკან დგანან მიხეილი და დენის ლევჩენკოები (Mikhail and Denis Levchenko), რომლებსაც უკვე ეკუთვნით J'PAN, RA'MEN და კიდევ რამდენიმე შესამჩნევი პროექტი. Nene-ს ისინი აშენებდნენ არა როგორც ქართული კლასიკის რეკონსტრუქციას, არამედ როგორც საუბარს თანამედროვე ქალაქთან, სადაც ბერლინური რიტმი და პარიზული სიმსუბუქე დიდი ხანია ტრადიციასთან ერთად ცხოვრობს. ეს ისმის როგორც მენიუში, ისე ბარშიც.

ტრაპეზს იწყებენ დიფებით: აჯაფსანდალი, ფხალი გამომცხვარი ბოსტნეულისგან, ლობიო ჯონჯოლითა და ჩატნი მოუმწიფებელი პომიდვრისგან. შემდეგ მოდის სამარილეები, სადაც ცნობილი ქართული კერძები მოულოდნელ კონტექსტს იძენს: ინდაურის საცივი მირთმევენ ვიტელო ტონატოს მანერაში, საქონლის ტარტარს ახლავს არაჟნის კრემი, ბადრიჯნის რულეტები ნადუღით გამოდის. ცალკე დგას ქართული ყველების თეფში, სადაც იმერული საფერავშია დავარგებული, ხოლო გებჟალია ფორთოხლის ჯემით მოდის.

ხაჭაპურს მხოლოდ შეშის ღუმელში აცხობენ, თანაც რამდენიმე ვარიანტში: თეთრი სოკოებითა და კუროსოკოთი, ტრიუფელით, გამხმარი პომიდვრით. ხინკალს გვთავაზობენ როგორც კლასიკური სახით, ისე მინი ფორმით, კურდღლით ჩკმერულის სოუსში, კიბოს კისრებით, შებოლილი სულგუნით. ღუმელის გვერდით მუშაობს მაყალი: ნაკვერჩხალზე ამზადებენ სხვადასხვა ხორცის მწვადს, ქათამს თაფლის მინანქრით, ლულა-კებაბს. ცხელი კერძებიდან — ჩკმერულის წიწილა, ჭანახი ცხვრის ხორცითა და ბულგარული წიწაკით, დოლმა მაწონით, ნიოკი საქონლის პასტრამით, სიბასის ფილე ღადარზე შემწვარი.

დესერტების კუთხე შესასვლელთან სხვა ეპოქის სცენას ჰგავს: ლანგრები, ეტაჟერკები, მაქმანის ხელსახოცები. თაფლის ნამცხვარი წიწიბურას თაფლზე, თხილის კაკლები მოხარშული შედედებული რძით, „ჩიტის რძე“, რომელსაც პირდაპირ მაგიდასთან ჩოკოლადებენ. საბჭოური საკონდიტრო ესთეტიკა აქ ირონია კი არა, სიყვარულია.

Nene-ს ბარის კარტი პორტრეტების გალერეასავითაა მოწყობილი: ათი საავტორო კოქტეილიდან თითოეული ატარებს ქართულ კულტურასთან დაკავშირებული ადამიანის ან ადგილის სახელს. ტუსია, მინა, ნინოჩკა, Bassiani, ხინკალი გიმლეტი. ჭაჭა ჩვეული ლაიმის ნაცვლად აჯიკით მოდის. უალკოჰოლოებიდან — ლიმონათები ფეიხოთი და ვანილის კრემით, კოლდ-ბრიუ ქართული ჩაებისგან, აისთი კომშითა და სალბით. ღვინის კარტი მოიცავს პოზიციებს სხვადასხვა კონტინენტიდან, ქართული განყოფილება მოიცავს რქაწითელს ქვევრში, ოცხანურ საფერავს და მუკუზანს გამოცდილი მარნებისგან.