Mama Tuta Bronnaya

პირველ სართულზე — დარბაზი 42 სტუმრისთვის, ღია სამზარეულოთი, სადაც ცენტრში ტრადიციული თონეა დამონტაჟებული. მთელი დღის განმავლობაში მასში აცხობენ ქართულ პურს, რომელსაც ყოველ მაგიდას კომპლიმენტად მიართმევენ — კახური კარაქითა და სვანური მარილით. კედლები ღრმა ლურჯ-მწვანე ტონისაა, წვრილი ბორდოსფერი ორნამენტით, ძველი ფოტოები, მაქმანის ფარდები. Sundukovy Sisters-ის დიზაინი თავშეკავებული და ზუსტია — არცერთი ზედმეტი ჟესტის გარეშე. დარბაზის მთავარი აქცენტია გიორგი ტოტიბაძის (Georgy Totibadze) ნახატის „ხორცი“ სინათლის ინსტალაცია.

ჩვენი რესტორნების გზამკვლევის გუნდის აზრით, მინი-ხინკალი, სალათი კახური კარაქით და გრილზე შემწვარი ბატკნის ენები — სამი პოზიციაა, რომლებითაც ღირს მენიუსთან გაცნობის დაწყება.

მეორე სართული — სულ სხვა სამყაროა: ანტიკვარული პიანინო Steinway, აბრეშუმის ხალიჩა მთელ იატაკზე, ხაოიანი ფარდები ფოჩებით და საოჯახო რარიტეტების კოლექცია ქმნის თბილისური ბინის ატმოსფეროს, სადაც სტუმრებს გახარებული ხვდებიან. ფარდის მიღმა — ღვინის კოლექცია, დაფასებული Wine Spectator-ისა და FINE WINE-ის რეიტინგებით, განსაკუთრებული ყურადღებით ქარვისფერ ღვინოსა და საუკეთესო ქართულ ეტიკეტებზე. სართულს ხშირად იყენებენ კერძო ღონისძიებებისთვის — დაბადების დღეები, კამერული ქორწილები — და ეს ადვილად ასახსნელია: აქ პრივატულობა ორგანულია და არა ხელოვნური.

მენიუ დაახლოებით ოცდაათ პოზიციას ითვლის — და მათ შორის არცერთი გამოტოვებადი არ არის. კლასიკა სრული შემადგენლობით არის წარმოდგენილი: წიწილა ტაბაკა, ჩაქაფული, შქმერული, ავლაბრული ტოლმა. მის გვერდით — საავტორო ვარიაციები, სადაც ქართული ტრადიცია იტალიურ ტექნიკას ხვდება: რავიოლი ქუჩმაჩით, რავიოლი ხბოს ტვინით, მინი-ხინკალი საქონლის ხორცით, კაჩო ე პეპეს სოუსში, გორგონზოლითა და პარმეზანით. განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს გრილზე შემწვარი ბატკნის ენები გამომცხვარი ნიახურის ძირით — დელიკატესი, რომელსაც ხშირად წინასწარ ჯავშნიან. დესერტებიდან — მოხარშული გარგარი ნიგვზითა და მასკარპონეს კრემით და ჩიზქეიქი მაწონით. პორციები არც ისე დიდია და ეს განზრახ არის გაკეთებული: მენიუ იმაზეა გათვლილი, რომ ერთ საღამოს რამდენიმე კერძის გასინჯვა შეძლოთ.

ჩვენმა ფარულმა სტუმრებმა ვახშამს 10-დან 7 ქულა დაუწერეს — გემოების სიზუსტისთვის, მენიუს მართებული ლაკონურობისთვის და ატმოსფეროსთვის, რომელშიც არ გინდა ჩქარობა.

რესტორნის სახელში ცოცხლობს „ტუტა“ — თუთის ხე, თუთა. კავკასიაში ეს ხე სიბრძნისა და ნაყოფიერების სიმბოლოდ ითვლება: მისი ნაყოფისგან ყველაფერს ამზადებენ — დესერტებიდან ჭაჭამდე. ადგილის კონცეფციას გია ხუჩუა (Gia Khuchua) არამ მნაცაკანოვთან (Aram Mnatsakanov) ერთად ამუშავებდა, და მოსკოვში გახსნის შემდეგ, სარესტორნო რეიტინგმა GQ-მ ის წლის რესტორნად აღიარა. ქართული სამზარეულო აქ სცენური ანტურაჟის გარეშეა მირთმეული — როგორც საჭმელი, რომელსაც სახლში ამზადებენ, როცა ახლობლები მოდიან.