Veriko

ამ პროექტში ქართული თემა აღებულია არა ჩვეული დეკორატიული შტამპების ნაკრებით, არამედ ფერით, შუქითა და დეტალებით, რომლებიც თანდათან იკითხება. დარბაზში ბევრი თბილი ტონია — აგურისფერიდან და ბორდოდან ზეთისხილისფერამდე და მდოგვისფერამდე, კედლებზეა ხელით ნახატი მოხატულობა, სამზარეულოსთან დგას ღუმელი ნახატით, ხოლო ბარი ისეა დამალული, რომ სივრცე ცალკეულ სცენებად არ იშლება. სახელი მიემართება ვერიკო ანჯაფარიძეს, და ეს კავშირი თეატრთან აქ უფრო განწყობაში იგრძნობა, ვიდრე პირდაპირ ციტატებში.

ჩვენი რესტორნების გიდის გუნდის აზრით, აქ სასიამოვნო ატმოსფეროსა და ხარისხიან ქართულ სამზარეულოსთან გვაქვს საქმე, თუმცა დარბაზში განათება შეიძლება უფრო ზუსტი იყოს, ხოლო შევსებულობა ჯერჯერობით ადგილს თავდაჯერებულობას არ მატებს.

სამზარეულოზე პასუხისმგებელნი არიან მაქსიმ კოზმა (Maksim Kozma) და ირაკლი ჩელიძე (Irakli Chelidze), ხოლო მენიუს საერთო მიმართულება ნიკიტა რენდინოს (Nikita Rendino) ხელმძღვანელობით არის შეკრებილი. სტუმრის რადიკალური ხერხებით გაკვირვების მცდელობის ნაცვლად, აქ ცნობილ ქართულ გემოებს იღებენ და აქცენტებს ცვლიან: საცივს ჩნდება ვერსია ზღვის პროდუქტებით, ფხალს შორის არა მხოლოდ ჩვეული ბოსტნეულის პოზიციებია, ხინკალს კი სთავაზობენ როგორც კლასიკურ სახეს, ისე უფრო კომპაქტურ ფორმატში ყველის საწებელით. მაშინაც კი, სადაც კერძის საფუძველი ევროპულია, მას ემატება ლოკალური ქართული ნოტები — სანელებლების, მწვანილის, მჟავე საწებლებისა და ყველების საშუალებით.

ცალკე ინტერესს იწვევს მენიუს ტკბილი ნაწილი, რომელიც რესტორნისთვის მიხაილ მურზინმა (Mikhail Murzin) მოიფიქრა. ის დესერტებს პირდაპირი კლასიკიდან შორდება და მათ ცნობილ ფორმებზე აწყობს სხვა გემოებით: ტირამისუში ჩნდება ფეიხოა, ჩიზქეიქში — ფელამუში, ხოლო თბილისური დონატი ჩვეულ მასშტაბს ცვლის. ღვინის მენიუც ხასიათით არის აწყობილი: მასში არის მარტივი პოზიციები ყოველდღიურად, ცალკე ბლოკი მცირე მეურნეობებისთვის და უფრო სერიოზული განყოფილება კლასიკური რეგიონებით. ჩვენმა ფარულმა სტუმრებმა ვახშმისთვის 10-დან 7 ქულა დაწერეს: ადგილს აქებენ სამზარეულოს ხარისხისა და საერთო განწყობისთვის, თუმცა აღნიშნავენ, რომ დარბაზს ჯერჯერობით არ ჰყოფნის უფრო თავდაჯერებული დატვირთვა.