Café Pushkin

Restoranın üç salonu, her detayın genel imgeye hizmet ettiği bir tiyatro dekoru mantığıyla kurulmuş. Panoramik pencereleri ve bitki motifleriyle «Eczane», 19-20. yüzyıl dönümü bir Fransız serasını andırıyor. «Asma kat» ise imparatorluk ruhunda çözülmüş: altın, mermer sütunlar, ağır kumaşlar. Ama mekânın gerçek anlamda tanınabilir simgesi «Kütüphane» oldu — alçı süslemeli tavanlara, koyu renk ahşaptan oyma mobilyalara ve 18. yüzyıldan 20. yüzyıl başına kadar Rus klasiklerinin antika baskılarıyla dolu devasa dolaplara sahip bir salon. Ciltlerin yanında eski küreler, mikroskoplar ve bir asilzade konağının çalışma odasına yakışan diğer eşyalar var. İç mekân bilinçli olarak aşırı: detayların yoğunluğu, geçen yüzyılın Moskova salonlarına dalma hissi yaratıyor — yoğun, neredeyse dokunulabilir bir his.

Rehber ekibimize göre burada sadece yemek için değil, her şeyden önce başka hiçbir şeye benzemeyen yüce bir atmosfere dalmak için ödeme yapıyorsunuz.

Restoranın adı beklenmedik bir kaynaktan geldi — şansonye Gilbert Bécaud'nun «Nathalie» adlı Fransız şarkısından, karakterlerin sıcak çikolata içmek için hayali bir Moskova kafesine girdiği bir şarkı. Bu edebi imge konseptin temelini oluşturdu: mekân tarihi bir gerçeğin yeniden inşası olarak değil, Puşkin döneminin Rusya'sına dair romantikleştirilmiş bir tasavvurun cisimleşmesi olarak yaratıldı.

Restoranın menüsünü şef Andrey Mahov oluşturdu ve yönetmeye devam ediyor — buraya gelmeden önce «Metropol» otelinde çalıştı ve Monako'da Rus mutfağının gastronomik bir gösterimini organize etti. Tarife yaklaşımı, tanınabilirliğini kaybetmeden yeniden yorumlanan 19. yüzyıl milli gelenekleri üzerine kurulu. Menüde «Chateaubriand» biftek, pojarski zrazı, av eti ve nehir balığından yemekler var. Geyik, olgunlaştırılmış İtalyan peyniri ve yenilebilir çiçeklerle, mersin balığı havyar temelli yoğun bir sosla, dil balığı yeşil kuşkonmazla servis ediliyor. Sunum, bir yemeğin görünüşünün anlamından ayrılamadığı geçen yüzyılın gastronomik görgü kurallarına gönderme yapıyor.

Restoranın var olduğu ilk yıllardan beri menüde kalan kalemler arasında, tarihi tarife göre hazırlanan pojarski köftesi var. Soğutulmuş tavuk etinden hazırlanıyor, boyut olarak büyük bir dana pirzolasına yaklaşıyor. Masaya, sarımsak ve kekikle kabuğuyla birlikte kızartılmış patates ve krema ile beyaz şarapta pişirilmiş kültür mantarı sosuyla servis ediliyor.

Menünün tatlı kısmı ayrı bir hikâye. «Limonnik» ve «Gjel» — kalıcı hâle gelen iki imza kalem. Sonuncusu, lor kreması ile çikolata ve gofretten çıtır bir katmanın birleşiminden oluşuyor. Andrey Mahov, imza yemeklerin çoğunun tariflerini 2008'de yayımlanan «Modern Mutfağın Klasikleri» kitabında topladı — restoranın mutfağının bizzat yazarı tarafından belgelendiği nadir bir örnek.

Gizli misafirlerimiz akşam yemeğine 10 üzerinden 8 verdi — detaylardaki tutarlılık için: iç mekân, yemeklerin sunumu ve salonun çalışması, akşam boyunca dağılmayan tek bir ifadeye dönüşüyor.

Şef Andrey Mahov, restoranın kitlesini Rus mutfağını iyi bilen ve buraya sadece yemek yemek için değil, özel bir bağlamı hissetmek için gelen insanlar olarak tanımlıyor. Gözlemlerine göre, misafirler arasında bu mekânı ilk kez 1990'ların sonunda deneyimleyenlerin çocukları giderek daha sık görülüyor — bu da tek başına, sadece menüyle açıklanması zor bir çekim doğasından söz ediyor.