Moskova'da Teraslı Restoranlar: En İyi 45 Adres

«İyi bir restoranın yazlık terasında dostlarla akşam yemeği — Moskova yazını beklemeye değer kılan şey tam olarak budur.»

Moskovalılar teraslı restoranları mart ayının ilk sıcaklarından itibaren beklemeye başlar. Hava sıfırın üzerine çıkar çıkmaz restoran sahipleri masaları dışarı çıkarır, tenteleri gerer ve sezonu açar. Ama iyi bir teras, sokağa taşan birkaç ekstra masadan ibaret değildir. Moskova'nın en iyi teraslı restoranları açık alanı konseptin tam anlamıyla bir parçası haline getirir: aydınlatmayı, oturma düzenini, manzarayı ve akşamın kurgusunu titizlikle düşünürler. Bu listede tam da böyle adresleri bir araya getirdik — samimi avlulardan, yazın sadece bir fon değil, akşamın asıl olayı haline geldiği kent teraslarına kadar. Burada geç kahvaltı için, uzun bir akşam yemeği için, dostlarla buluşmak için ve bir kadeh daha uzatmak istediğiniz akşamlar için mekânlar var. Moskova, duygu konusunda cömert olmayı biliyor. 

Lucky Group'un Saray'ı, sadece akşam yemeği yemeye değil, uzun bir sofra ritmiyle akşamı geçirmeye gelenleri kendine çeker. Buradaki teras mevsimlik bir bonus değil, mekânın ana sahnesidir: kaba dokulu ahşap, koyu eskitilmiş yüzeyler ve közün kokusu açık havada salonda olduğundan çok daha farklı hissettirir. Marka şefi Dan Miron mutfağı iki gelenekten örmüş — İspanyol ateş kültürü ve Kafkas sofra cömertliği. Akşam olup ızgara güç kazandıkça teras restoranın ağırlık merkezi haline gelir. Kalabalık bir grup ve acelesiz bir akşam — bu mekân için doğru format.

Loro, Lucky Group'un İtalyan restoranı ve yazın terası rezervasyon yaptırmak için başlı başına bir sebep haline geliyor: sokak buradan, içerideki panoramik pencerelerden görülenden bambaşka bir ölçekte okunuyor. Marka şefi Glen Ballis ve şef Nikolai Vovchinsky her sezon kahvaltı menüsünü yeniden yazıyor — böylece açık havada kahvaltı burada dünkü akşam yemeğinin bir devamı değil, kendi başına bir sebep oluyor. Mekân hem kısa bir iş yemeği hem de plansız, ağırdan alınan bir akşam için aynı derecede uygun. Sıcak günlerde masayı önceden ayırtmak gerekiyor — sezonda talep arzı istikrarlı biçimde geçiyor.

Niki, ülkenin hâlâ faaliyette olan en eski sinemasının tarihi binasında yer alıyor ve yazlık alanı da buna uygun görünüyor — beyaz tekstiller, kır çiçekleri, şehrin canlı merkezine bakan bir manzara. Marka şefi Dan Miron, Rus geleneğiyle müze ciddiyeti olmadan çalışıyor: mevsimsel bir mantık, ev yapımı içecekler, barda kvasın yanı başında uzvar. Buradaki teras hem tatil günü sabah ziyaretine hem de uzun süren hafta içi akşam yemeklerine elverişli — ve yine de turistik bir mekânda değil, canlı bir şehir restoranında oturduğunuz hissini koruyor.

Eva, Lucky Group'un Yunan restoranı ve açık alan mantığı baştan sona Akdeniz esintili: masalar sık sıralanmış, gürültü hiç dinmiyor, yemeğin formatı — meze, ezmeler, ateşte pişen yemekler — zaten arkadaş grubu ve zaman istiyor. Marka şefi Glen Ballis, ev yapımı Yunan mutfağıyla büyümüş ve bu, salonun tasarımından çok burada yemek yeme biçiminde hissediliyor: her şey masayı paylaşmak üzere kurgulanmış, tek başına sipariş vermek için değil. Büyük ortak masa gürültülü bir sofraya doğal biçimde uyuyor. Oturma düzeni neredeyse her zaman dolu — sezonda teras hızla tükeniyor, önceden rezervasyon yapmak daha doğru.

Maya, Lucky Group'un açık ateşi ana araç olarak kullandığı bir restoran: kömür, tütsüleme, saatler süren ağır pişirme — bunların hiçbiri dekor değil, gerçek bir üretim süreci. Avustralyalı şef Tom Halpin, asado tekniğini Moskova'ya taşıdı: et metal bir çarmıha bağlanıp Arjantin usulü sekiz saatten fazla pişiriliyor. Mekân volkanik taş ve işlenmemiş ahşapla tasarlanmış — ve bu estetik açık havada çok daha güçlü işliyor. Buraya kapalı bir salonda yakalanamayacak enerjiyi hissetmek için gelinir, sakin bir baş başa akşam için değil.

Margarita'nın terası öyle konumlanmış ki Patriarşiye Gölcükleri sadece bir fon değil, sofranın bir parçası oluyor — bu, Moskova'da manzaranın dekor değil, gerçek bir değer olarak işlediği ender adreslerden biri. Lucky Group mekânı tam bir sadelikle kurmuş: içeride hiçbir şey dışarıdakiyle rekabet etmiyor. Yazlık bir teras için bu çok önemli — sabah bir kahve için gelinebilir ya da akşam geç saatlere kadar uzatılabilir, her iki durumda da mekân bir tesadüf değil bir ayrıcalık gibi hissettiriyor. Mutfak da bu tonu destekliyor: hafif, aşırıya kaçmayan, mevsimselliğe vurgu yapan bir mutfak.

Sakhalin'in yazlık alanı yirmi küsur kat yükseklikte çalışıyor ve bu, açık oturma mantığının kendisini değiştiriyor: Moskova burada sizi çevrelemiyor, aşağıda sınırsız bir panorama halinde seriliyor. Teras, korkuluk kenarına eklenmiş bonus masalar değil, tam teşekküllü bir salon: aynı canlı buzhane, aynı deniz ürünleri, Michelin yıldızlı aynı mutfak. Restoran, Uzak Doğu hammaddesini Japon teknikleriyle ve Akdeniz notalarıyla birleştiren konseptini koruyor ve bu bileşim özellikle geceleyin açık havada en ikna edici haline bürünüyor — yemeğe hava ve aşağıdaki şehir de ekleniyor.

Gorynych, terasının duman kokusunun mecazi olmadığı bir mekân: burada her şey ateş etrafında kurulu ve yazlık açık alan bu hissi yalnızca güçlendiriyor. Hosperler, yıllara dayanan mayalı hamurlu odun fırını, kızgın fırından çıkan pizza — koku dışarıda da içeride olduğu kadar hissediliyor. Yeşilliğe karşı fotoğraf çektirmek için değil de ekmek ve doyurucu bir şeyle ağırdan alınan bir öğle yemeği için teras arıyorsanız, bu restoran çoğundan daha isabetli bir seçim. İç mekânın ağır dokuları açık gökyüzüyle tezat oluşturuyor ve yazlık alanlarda nadir rastlanan bir gerilim yaratıyor.

Guidon'un yazlık terası restoranı basitleştirilmiş bir moda geçirmiyor — aynı seviye burada da korunuyor: balık eşleştirmeleriyle ciddi bir şarap kartı, Anatoli Kazakov'un Rus-Fransız duruşuna sahip ve tabakta sıfır süslemeye dayanan mutfağı. İçeride mekân Puşkin motifleriyle su altı dünyası gibi kurgulanmış — kristal, sedef, su projeksiyonu. Teras ise farklı: sokak, hava, çevredeki Moskova. Guidon sıradan bir restoran gibi davranmıyor ve açık oturma alanı bunu yalnızca perçinliyor — bilinçli olarak gelenler için bir format.

Buradaki kahvaltılar uzun zamandır ayrı bir gelme sebebi sayılıyor: şef kendi çiftliğinin ürünlerini kullanıyor ve bu, tabakta fazla açıklamaya gerek kalmadan hissediliyor. İki restoratörün ortak projesi bilinçli bir titizlikle kurulmuş: İskandinav mimarisi, profesyonel Alman fırınlarıyla donatılmış bir fırın, mevsime göre kurgulanmış kokteyl kartı. Açık havada bir iş kahvaltısı için de Burgundy şarabıyla uzun bir akşam yemeği için de aynı derecede uygun — bu da Moskova'nın yazlık oturma alanları arasında nadir bir özellik.

Loona, yaz hissini içeride yaratıyor: zemin kat şehre bakan tam camekânla açılıyor, canlı bitkiler salon ile sokak arasındaki sınırı belirsizleştiriyor, aynalı tavan gün ışığını çoğaltıyor. Hava koşullarına bağlı kalmadan yaz havası isteyenler için akıllıca bir seçim — masa burada hem sıcakta hem yağmurda konforlu. AVA Team'in mutfağı sıradışı: İtalyan bir iskelet üzerine kurulu ama şef Dmitry Denisov, tadın bunu haklı çıkardığı yerlerde özgün sapmalara izin veriyor. Bu, terası olmayan bir teras formatı — iç mekân da tam bunun için tasarlanmış.

Salon ve sokak birbirine akıyor: dışarıda yapraklar, içeride meşe masalar ve açık mutfak — aradaki sınır neredeyse şekilsel kalıyor. Aram Mnatsakanov bu adresi mevsimlik bir proje değil, kalıcı bir karaktere sahip İtalyan restoranı olarak kurdu ve yazın açıklığı bunun doğal bir parçası. Marka şefi Simone Gobbi menüyü sadeleştirmeden klasik sınırlar içinde tutuyor. Buraya acele etmeden uzun bir akşam yemeği için gelinir — şarap eşliğinde oturup kimsenin masayı boşaltmanızı istemeyeceğini bilerek.

Lucky Group, Mamie'yi Fransız Provence estetiği etrafında kurmuş — traverten, eskitilmiş mobilyalar, koyu ahşap tavanlar — ve yazlık teras bu mantığa hiç zorlanmadan uyuyor: bir ek yapı gibi değil, iç mekânın doğal devamı gibi görünüyor. Marka şefi Dan Miron ve şef Taras Kirienko Fransız klasiklerini hazırlıyor — ateşte pişen etler, ağır ağır demlenen yahniler, mevsimlik kahvaltılar. Hemen yanında, temposu hızla düşen bir şehir sessizliği var. Terası burada olması gereken tempoda çalışıyor: telaşsız, elde bir kadeh şarap ve hiçbir yere acele etmeyen bir zaman anlayışıyla.

Studio APAA, iç mekânı İskandinav minimalizmi üzerine kurmuş: tavan boşluklarından gelen üst ışık, işlenmemiş dokular, salonun ortasında bir şömine. Buradaki yazlık alan, tarihi merkezdeki teraslara göre daha sakin — kuyruklar ve rastgele kalabalıklar olmadan. Uluslararası mutfak menüsü ve kahvaltı seçenekleri zincir tarafından güvenilir bir istikrara kavuşturulmuş. Keşiften çok öngörülebilirliğin önemli olduğu bir iş kahvaltısı ya da öğle yemeği için iyi bir seçim.

BRO&N'un açık alanı tam olarak yazlık şehir yürüyüşünün akışının içinde kalıyor — yazın burası sürekli hareketli ve restoran bundan kaçmıyor, tam tersine bunu kullanıyor. Arkadi Novikov'un projesi tanıdık bir formülle çalışıyor: geniş salon, büyük masalar, dönen fırın ve göz önündeki hosper — bunların hepsi sokaktan da okunuyor. Bir zamanlar Kremlin'de yemek pişirmiş marka şefi Mirko Zago, pizza, makarna ve ateşte pişen etlerden oluşan menüden sorumlu. Format casual ama mutfak seviyesini koruyor — tam merkezdeki bir teras için nadir bir kombinasyon.

Aist'in terası, Moskova'da yaz akşamının hiçbir çaba gerekmeden kendiliğinden oluştuğu o nadir durumlardan biri: resmi bir protokol değil, tam olarak her şeyin uğruna kurulduğu o şehirli rahatlık. Tasarımcı Evgenia Uzhegova mekânı kurmuş, şef Mirko Zago ise özgün Avrupa mutfağından sorumlu — ikisi de kalite ile hafiflik arasındaki dengeyi çok iyi anlıyor. Az kişinin bildiği bir detay: şehirde çekirdek kavurmayı yerinde başlatan ilk mekân Aist'ti, dolayısıyla buradaki kahve, yanında akşam yemeği gerektirmeyen kendi başına bir sebep.

Polden, tek bir hâl uğruna çalışır: sabah çoktan geçmiş ama ciddi işlere henüz sıra gelmemiştir. Tam da burada, avluda, plak çalarların sesi eşliğinde — playlist değil, gerçek plaklar — bu ara zaman uzayıp gider. Kahvaltı menüsü gün boyu geçerli, rezervasyon sadece kalabalık gruplar için mümkün; tekli ve çiftler, ekibin dünyanın dört bir yanından topladığı kitap raflarının önünde canlı sıraya alınıyor. Bu semtte avlu zaten başlı başına bir nadirlik, burada pastel bir sadelik ve ailecil bir tonla ele alınmış.

Savva'nın terası tarihi merkeze bakıyor — restoran, Bolşoy Tiyatrosu'na birkaç dakika yürüme mesafesindeki Metropol'de yer alıyor ve bu komşuluk işe yarıyor. İçeride resimli tavanlar, mermer sütunlar, Michelin yıldızlı marka şef Andrey Shmakov'un çağdaş Rus mutfağı ve profesyonel ödül sahibi Artem Grachev'in pastacılık koleksiyonu var. Şarap kartı, Rus şarapları dahil beş yüzden fazla kalem içeriyor. Buradaki teras, ister şehri ziyaret eden bir misafir olun ister Moskova'ya yeniden bakmak isteyen eski bir sakin, şehri en görkemli haliyle göstermenin bir yolu.

Binanın kendisi Sovyet dönemi bir ekmek dükkânını hatırlatıyor — Remy Kitchen Bakery'nin konsepti de tam olarak bu tarihle diyalog içinde kurulmuş: Evgenia Uzhegova'nın iç mekânı o dönemin mobilyalarından oluşuyor, ışık objeleri birer heykel gibi çalışıyor. Mutfak, misafirin tümüyle görebildiği açık istasyonlara bölünmüş — fırın, ekmek fırını, makarna, ekmek. Yazın salon ile sokak arasındaki sınır kayboluyor ve sürecin bütün bu şeffaflığı terasla birlikte dışarıya taşıyor: yemek göz önünde pişiriliyor ve bu, dekoratif bir tercih değil bilinçli bir tutum.

Havaların ısınmasıyla Amber ikinci bir formata bürünüyor: samimi Japon salonuna teras ve bonsai bahçesi ekleniyor — aynı ritmin sokağa taşan, ağırdan alınan devamı. Sundukov kardeşlerin ahşap ve havaya dayanan sade iç mekânı, açık mutfaktaki kömür ızgara, şef Yaroslav Andreev'in çağdaş Japon mutfağı. Dmitry Romanov ve Veniamin Ivanov'un Anton Pinsky ortaklığıyla hayata geçirdiği proje, gösterişli bir çıkış için değil, dengeli bir temponun, sakin bir oturma düzeninin ve fazla jestsiz bir tadın en önemli olduğu akşamlar için düşünülmüş. Yazın bahçe bu senaryoya neredeyse meditatif bir duraklama katıyor.

Kömür hosper ve kuru olgunlaştırma odası dekor değil, çalışan birer araç ve terasta bu bağlam hiç kaybolmuyor: duman, sıcaklık, koku — hepsi misafirle birlikte kalıyor. Mekân, gastronomide belirgin bir geçmişe sahip iki kişinin iş birliğinden doğdu ve buradaki seviye moda bir adres olmanın ötesinde tutuluyor. Yazın teras, etli bir akşam yemeğini tam anlamıyla duyusal bir ritüele dönüştürüyor — özellikle bir zamanlar yaratıcı seçkisiyle ödül almış şarap kartından bir kadeh alırsanız. Sokakta sadece yemek yemek değil, yemeğin arkasında bir teknoloji olduğunu hissetmek isteyenler için doğru seçim.

Neredeyse iki asırlık tarihi bir konak, yazın avlusunu barbeküye, samimi tadım etkinliklerine ve canlı müziğe açıyor — ve bu, standart bir restoran terasından farklı işliyor. Tuğla duvar işçiliği ve aynalı iç mekân küreleriyle binanın mimarisi açık havada daha sakin ve daha yakın hissettiriyor. Mutfak, özgün yorumlarla sunulan yerel ürünlere dayanıyor; sommelier yönetimindeki şarap kartı ise şampanyaya vurgu yapacak şekilde kurgulanmış — kartta nadir bulunan récoltant şampanyalar ve kendi köpüklü şarabı var. Akşam programı ile yazlık terasın tek bir bütün olarak var olduğu bir format arıyorsanız, aradığınız yer burası.

 Ejderha şeklindeki bakır avize, canlı bitkiler, Geometriya stüdyosunun tiyatral ölçekli tasarımı — bunların hiçbiri teraste kaybolmuyor, aksine farklı bir açı kazanıyor. Özgün Asya mutfağı ve beyaz şaraplarla şampanyaya yapılan vurgu, yazın özellikle doğal bir uyum yakalayan bir kombinasyon: bardaktaki hafiflik dışarıdaki hafiflikle kafiyeleniyor. Masada görsel etkinin önemli olduğu, ama bunun tabaktakinden ödün vermeden sağlandığı bir mekân arayanlar için.

Arkadi Novikov, Anton Pinsky ve marka şefi Glen Ballis'in ortak projesi, baştan itibaren şehir restoranının tam tersi olarak kurgulanmış: ahşap yüzeyler, canlı ateş, bolca yeşillik ve doğal ışık — Moskova çevre yolunun dışına çıkmadan bir kır evi hissi. Yazın teras bu adres lehine en güçlü argüman haline geliyor: içeride bir metafor olarak işleyen konsept, açık havada gerçekliğe dönüşüyor. Menü mevsimi takip ediyor — mevsimlik sebzeler burada garnitür değil, tabağın merkezi. Yeni gürültülü bir açılış değil, sessizlik ve tempo değişikliği isteyen ağırdan alınmış bir akşam yemeği için iyi bir seçim.

Restoran-fırın, günün her saatinde rahatça uğranabilecek şekilde kurgulanmış: sabah kahve ve taze hamur işleri için, akşam ise tam bir akşam yemeği için. Yazın bu mantık açık alana da yayılıyor ve teras, ayrı bir gelme sebebi değil, günün doğal bir devamı haline geliyor. Sundukovy Sisters bürosunun el yapımı boyalı fayanslar ve pirinç detaylarla süslediği iç mekân, sokakta da karakterini kaybetmiyor. Şefin yönetimindeki mutfak, yemeklerin içeriğinde minimalizm ilkesine sadık kalıyor — birbirine karıştırılmaya çalışılmayan Avrupa gelenekleri, her biri kendi net mantığıyla.

Kahvaltıda buraya odun fırınından çıkan hamur işleri ve fermente süt ürünlerine dayalı yemekler için gelinir; akşama doğru her şey değişir — duman, açık ateş ve ızgarada pişen etin kokusu belirir. Mutfak kendi üretimi malzemelere dayanıyor: soslar, otlar, marinatlar — ekip her şeyi kendisi yapıyor ve bu, en basit şeylerde bile hissediliyor. Yerden tavana panoramik pencereler açılıyor, salon ile sokak arasındaki sınır kayboluyor ve teras, doğulu bir vurguyla kendi başına bir mekâna dönüşüyor.

TSUM'un beşinci katı — ve terastan merkezde bir daha bulunamayacak bir manzara açılıyor: karşıda Bolşoy Tiyatrosu, aşağıdan gelen kalabalık ve gürültü olmadan. Buro.TSUM, art deco unsurlarıyla çağdaş bir Fransız kafe mantığıyla kurulmuş, iki şefin mutfağı fine dining'e yakın duruyor. Burada neredeyse hiç rastgele misafir yok — mekân itibarını hem manzarayla hem yemekle koruyor. Sıcak sezonda terastaki masalar yaz gelmeden çok önce doluyor: özellikle terası istiyorsanız önceden rezervasyon yapmak gerekiyor, yoksa sadece salon kalır. Kolayca akşama uzayabilecek görkemli bir öğle yemeği için uygun bir seçenek.

Muse'da mekân en baştan canlı bir yapı olarak düşünülmüş — açık mutfak, görünür bar ve şaraptan tatlıya kadar her alanda ayrı uzmanlarla. Yazın teras bu ilkeyi doğal biçimde sürdürüyor: ayrı bir dinlenme alanı değil, mimarın içeride kurduğu aynı dokulu ortamın bir parçası. Menü tek bir mutfağa bağlı kalmadan Avrupa ve Akdeniz kayıtları arasında hareket ediyor. Burada kahvaltıda da — Muse'un kendi sabit sabah kitlesi var — açık havada ağırdan alınan bir akşam yemeğinde de aynı derecede keyifli vakit geçirilir.

DFF, açık havadaki mevsimlik bir terastan doğdu — ve proje kalıcı bir mekâna yerleştikten sonra bile bu karakter hiç kaybolmadı. Yazın alan yıldızlar altında bir sinemaya dönüşüyor, kışın ise buz pateni pisti kuruluyor: mekân yıl boyunca yaşıyor ve kendini yemekle sınırlamıyor. Mutfağı Noma ve Hibiscus'ta çalışmış bir şef yönetiyor — mevsimlik yerel ürünler Fransız ve Asya teknikleriyle birleşiyor. Kokteyl kartını ülkenin en tanınmış barmenlerinden biri hazırlamış. Bu, açık havadaki birkaç masadan çok, tam teşekküllü bir kültürel senaryo olarak işleyen bir teras.

Yazın teras, turistik bir stilizasyon havası olmadan güney Avrupa hissi yaratıyor — sıcak bir akşamın yapay olarak taklit edilmesi zor o sessiz uğultusunu. Gastronomi çizgisini Michelin yıldızlı bir konsept şefi belirliyor, bar İber damıtıklarına dayanıyor, şarap mahzeni ise İspanyol ve Portekiz şaraplarından üç yüzden fazla kalem barındırıyor. Format hem bir iş yemeği hem de baş başa bir akşam için aynı şekilde işliyor.

Pinsky ve ortaklarının imzasını taşıyan, yazlık teraslı bir Yunan restoranı — insanların geri döndüğü mekânlar konusunda itibarlı bir ekip. Static Aesthetic bürosu mekânı bir Akdeniz villası ruhuyla kurmuş: el yapımı vitray cam, kabartma dekor, yuvarlatılmış kolçaklı yumuşak koltuklar. Şef Ramanos Iliani, ailevi Yunan geleneğiyle çalışıyor, Istomin ve Losev ise deneysel bir dokunuş katıyor. Teras sezona özel açılıyor ve uzun bir akşam için tasarlanmış: bar kartı anason ve meyve notalarına dayanıyor, temposunu ise bizzat Yunanistan belirliyor — ağırdan alan ve cömert.

Aleksandr Oganezov'un projesi görsel bir çarpıcılıkla başlıyor: kubbe altında fresk, halk motifli mozaik, el işi fayanslar, vintage aydınlatmalar. Yazlık teras bu anlatıyı açık havada sürdürüyor — salona bir ek olarak değil, aynı söylemin bir sonraki bölümü olarak. Mutfağın merkezinde odun fırını; menünün merkezinde ise akademik katılığa saplanmayan üç kişilik şef ekibinin geniş bakış açısı var. Buraya uzun bir akşam için gelmeye değer: önce iç mekânı incelersiniz, sonra dışarısının da hiç fena olmadığını keşfedersiniz.

Skolkovo'daki ENO Bistro adres için değil, hissettirdiği duygu için tercih ediliyor: yanında orman ve park var, çevrede herhangi bir Moskova avlusundan çok daha fazla hava var. Büyük bahçe-teras burada ek bir alan değil, ana mekân — yürüyüşten sonra buraya geç kahvaltı ya da acele etmeye gerek olmayan sakin bir öğle yemeği için gelinir. Static Aesthetic'in ahşap ve işlenmemiş dokulardan oluşturduğu iç mekân, bir kır evi taklidi değil, gerçekten bir kır evi. Folk Team ve Vinicom'un ortak projesi olan mekânda mutfak ve şarap programı eşit değerde iki çekim noktası olarak bir arada var oluyor.

Lui'nin terası başka bir şehrin kurallarıyla işliyor: nehirden gelen hava, Kurtarıcı İsa Katedrali'ne dosdoğru bakan manzara, buraya özellikle yakalanan gün batımı ışığı. Binanın kendisi federal önemde bir temel üzerinde yükseliyor ve tarihle bu komşuluk tüm projeye özel bir ölçek katıyor. İçeride eskitilmiş kirişler, mumlar ve odun fırını; dışarıda su, hava ve uzun bir yaz akşamı var. İtalyan şef, hiç sapmadan Akdeniz çizgisinde ilerliyor. Gün batımı saatinde nehir üzerinde açık havada bir akşam yemeği için bu terasın pek fazla rakibi yok.

LÚWO üç katı kaplıyor ve üst kattaki teras, salonda yer bulamayanlar için bir bonus değil, yazın buraya gelmek için kendi başına bir sebep. ORIGIN ile Ilya Esterov'un ortak projesi, Yunan mutfağının alışılmadık bir yorumu etrafında kuruluyor: şef ateş, odun fırını ve doğu baharatlarıyla çalışarak Akdeniz temelini daha kişisel bir şeye dönüştürüyor. Yumuşak formlar ve doğal malzemelerle tasarlanmış aydınlık mekân, açık alana doğal biçimde uzanıyor. Meyve ve anason vurgulu bar kartı ile ayrı şarap programı, acelesiz bir akşam için düşünülmüş.

Teras, parktaki göletin kenarında yer alıyor — ve en büyük argüman bu: manzarada su var, park hemen yanı başında, merkeze de göz açıp kapayana kadar ulaşılıyor. İçerideki büyük pencereler aynı manzarayı sürdürüyor, dolayısıyla salon ile sokak arasındaki sınır burada oldukça şekilsel kalıyor. Arkadi Novikov ve Genrikh Karpini'nin projesi kendi üretimine dayanıyor: süt ürünleri yerinde hazırlanıyor, hamur işleri odun fırınından çıkıyor. Format çocuklu aile öğle yemeği için de bir kadeh şarapla ağırdan alınan bir akşam için de aynı doğallıkla işliyor. Yazın bu, Moskova'dan çıkmadan yaşanan neredeyse kırsal bir senaryo.

 Lucky Group'un Oltremare'i, yerel damak zevkine göre uyarlanmamış bir İtalyan mutfağı etrafında kuruluyor: şef Emanuele Pollini, Romagna'da büyümüş ve Avrupa'nın Michelin yıldızlı restoranlarında çalışmış. Şarap kartı özenle hazırlanmış, servis hem genel akışta hem detaylarda temposunu koruyor. Sadece tabaktakinin değil, her şeyin bir bütün olarak nasıl kurgulandığının önemli olduğu bir akşam yemeği için. 2025 yılında proje, Plavno ödülleri kapsamında 'Yılın Restoranı' seçildi ve yazın bu unvanın nedeni özellikle anlaşılır hale geliyor.

Konsept mağazanın üçüncü katındaki alan, merkezdeki en geniş panoramik manzaralardan birini sunuyor: birkaç şehir simgesi tek bir karede buluşuyor. İçeride kadife, mermer ve ahşap; dışarıda ise yükseklikten görünen Moskova var. Olga Karput mutfağı çiftlik ürünü etrafında kurmuş: mevsimlik sebzelerin bir kısmını ekip kendi çiftliğinde yetiştiriyor. Şarap kartı küçük üreticilere odaklanmış. Mekân, ruh haline, havaya ve şehri yukarıdan izlemek isteyip istemediğinize bağlı olarak hem sabah hem akşam modunda aynı şekilde işliyor.

Grand Cru, terası şehrin en ciddi şarap projelerinden birine ait bir restoran. Şarap ticareti şirketi Simple bu mekânı 2006 yılında açtı, konsept o zamandan beri değişmedi ve 2022'de mekân Michelin yıldızı aldı. Her gün kadehte yetmişe kadar çeşit sunuluyor, toplam koleksiyon ise yaklaşık bin kalemden oluşuyor. Şef David Emmerle, yemeğin şaraba hizmet etmesi için — tam tersi değil — kısa ve mevsimlik bir menü hazırlıyor. Buradaki teras, asıl kahramanın yine de kadehte olduğu, acelesiz bir yaz akşamıyla ilgili.

Biologie, şehir dışında, Ilyinskoye'de yer alıyor ve bu önemli bir ayrıntı: buraya tam olarak yemek için gelinir, yazlık teras da cepheye masa eklemek için değil, doğal çevreye entegre edilmiş şekilde tasarlanmış. Şef Yekaterina Alyokhina, özgün bir laboratuvar mantığıyla çalışıyor — mevsimselliği ve fermantasyonu araştırıp sonuçlarını Akdeniz karakterli yemeklere dönüştürüyor. Panoramik camlar o kadar çok ışık alıyor ki salon ile açık alan tek bir bütün olarak algılanıyor. Bütün akşamı masada geçirmeye hazır olan ve akşam yemeğini ayrı bir etkinlik olarak gören kişiler için bir format.

Moda Evi'nin avlusunu içeri girmeden restoran olarak hayal etmek zor: Evgenia Uzhegova, açık teraslı Paris brasserilerini referans almış — çizgili tekstiller, hasır koltuklar, beyaz masa örtüleri ve o kadar bol canlı yeşillik var ki 250 kişilik kapasite bir restoran salonundan çok bir bahçe gibi hissettiriyor. Buradaki yaz akşamı hiçbir yere acele etmek istemeyeceğiniz şekilde kurgulanmış. Şef Ruslan Polyakov, deniz ürünlerinden ev yapımı manıya kadar geniş bir yelpazede çağdaş Moskova mutfağını yönetiyor. Yer ve zamana ihtiyacı olan kalabalık bir grup için en iyi seçim.

 Dışarıdaki atmosfer içeridekiyle aynı şekilde işliyor: oturur oturmaz, acele hissi kendiliğinden ortadan kayboluyor. Dmitry Reshetnikov ve Maksim Ershov, özgün bir yorumla Rus-Fransız klasiklerinde ilerliyor; Vladimir Zhuravlev yönetimindeki bar ise her kokteyle bir hikâye ekliyor. Zamanın burada farklı aktığı hissiyle acelesiz bir akşam için bir mekân.

Kökeni Sankt-Peterburg'dan, ölçeği Moskova'dan — Salone, orijinalinden daha geniş ve daha kendinden emin çıkmış. Ermitaj Bahçesi'nin yanındaki teras, insanların her yaz neden buraya döndüğünü açıklıyor: açılmış beyaz perdeler ve garip bir şekilde kuzey İtalya'ya coğrafi bir kayma hissi. Marka şefi Evgeny Engelke ve şef Denis Lukyanenko, Emilia-Romagna'dan getirilen tariflerle hamuru her gün elle açıyor. İçeride özgün freskler ve pirinç bar tezgahı, dışarıda ise özellikle sezonun yoğun döneminde önceden rezervasyon yapılması gereken açık bir teras var

Restoratör Aleksey Pinsky'nin projesi ilk bakışta kayıtsız şartsız premium olarak okunuyor: mermer zemin, art deco geometrisi, koyu ahşap, aynalar ve aynalı abajurlu metal aydınlatmalar. Yazlık teras da aynı kayıtta tutulmuş — burada plastik mobilyaya yer yok, tanım gereği. Menü, ete ciddi bir vurgu yapan Avrupa mutfağı üzerine kurulu: yaklaşık on çeşit biftek, ayrıca balık ve deniz ürünleri. Mutfak, servis ve mekânın görsel çözümü açısından aynı anda ödün vermeyen bir yazlık alan arayanlar için.